Lana Del Rey, ‘Paradise EP’

Goed gedoseerd drama

Weinig namen die de afgelopen twaalf maanden zo vaak over de tongen rolden als die van Lana Del Rey. Met haar debuutsingle ‘Video games’ nodigde ze de luisteraar uit in een universum van retro Hollywooddiva’s, video’s door een Instagramlens en bussen haarlak. Even leek ze door de mand te vallen, toen bleek dat ze als Lizzy Grant al een mislukt debuut had uitgebracht en toen ze ook eenlegendarisch slecht optreden gaf bij SNL. Maar exit die overrompelde Lana, hier staat een trefzekere vrouw. De ‘Paradise EP’, als bonus bij de deluxe uitgave van ‘Born to die’ blinkt van de palmbomen, gouden schijn, en – haar stokpaardje – romantisch escapisme.

 

Eerste single ‘Ride’ borduurt daar ook inderdaad op verder, maar probeert vooral te ontsnappen aan de druk: “Don’t break me down, I’ve been travelling too long, I’ve been trying too hard, with one pretty song”. Is dat een verwijzing naar haar stukgelopen eerste carrière? Aanzwellende vioolpartijen begeleiden het beeld van Lana die over de verlaten snelweg rijdt; dramatisch zonder echt over the top te gaan, filmisch en op en top Amerikaans. Toeval dat het volgende nummer ‘American’ heet?

Op het album kleeft een parental advisory-sticker, en de eerste zinnen van ‘Cola’ verklaren dat ruimschoots. Provoceren om te provoceren noemen wij dat. Smachtend als altijd zingt ze zich door haar Elektracomplex, terwijl ze in ‘Gods & monsters’ het geloof afzweert: “God’s dead and I said ‘Baby, that’s alright with me’”. Nietzsche volgens Lana Del Rey, kom dat tegen. Nog een verrassing: het betoverende ‘Bel Air’ dat ons – niet schieten – soms even aan melodieën van Sufjan Stevens doet denken.

Een waaier aan onderwerpen, met centraal de zoektocht naar de liefde. Wel spijtig dat de instrumentatie niet evenveel uitdaagt als haar teksten want van variatie in haar uitspraak moeten we het nu ook niet hebben, dat half-traag maar secuur articuleren is nu eenmaal haar handelsmerk. Op ‘Born to Die’ speelden de instrumenten af en toe de hoofdrol, terwijl ze nu te vaak louter ondersteunend zijn. De meest memorabele momenten voelen op de koop toe gerecycleerd aan. Een drumrol of kleine achtergrondgeluidjes die het debuutalbum origineel maakten, hebben hier een rare nasmaak.

Maar dan nog is ‘Paradise’ een goed excuus om even te zwelgen in vergane Hollywoodglamour, om mee te gaan in de fantasie van iemand die zingt “Elvis was my father, Marilyn was my mother”. Luister maar eens naar ‘Blue velvet’. Perfect gedoseerd drama, dat is zo nu en dan toegestaan.

Deze recensie verscheen eerder op Cutting Edge.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s