Phenomenal Handclap Band, ‘Form & Control’

Van geslaagd experiment naar dissonante warboel: 2/5

Voor Cutting Edge, gepubliceerd op 29/02/2012 

Er zijn zo van die bands die we liever niet hadden leren kennen. Wiens irritante riedeltjes spijtig genoeg toch zo catchy zijn dat we ze ondanks alles mee neuriën. En dan betrappen we onszelf daarop en werpen we het platenhoesje een geïrriteerde blik toe. Het hoesje in kwestie is dat van ‘Form & Control’, de tweede studioplaat van de New Yorkse groep Phenomenal Handclap Band. Met acht leden en evenveel achtergronden laten ze een weirde mix van glamrock en psychedelica op de luisteraar los.

De nadruk ligt daarbij wel degelijk op weird want we vragen ons hoe en waarom nummers als ‘The right one’ of titeltrack ‘Form & Control’ op dit schijfje terechtgekomen zijn. Die songs zweven ergens in het muzikaal onbestemde, terwijl flarden rock, goth, disco en glam doorschemeren. Dit alles wordt dan nog eens overgoten met een sausje van cliché-akkoorden. De muzikale begeleiding trekt daar ook op niet bepaald veel: geen riff, een zwakke melodie, wat vaagjes en dissonant samenzingen met een stem die dan wel dan niet door een vervormer werd gehaald. Een trucje dat de vrouwenstem bijna altijd ondergaat en op de weinige momenten dat er geen effecten op staan, blijft ze hoog, flauw en zonder emotie.

Het zou ons niet verbazen dat Phenomenal Handclap Band een kleerkast vol olifantenpijpen en paillettenjurkjes heeft, want de disco heeft hier serieus huisgehouden. Openingstrack ‘Following’ is Hercules and Love Affair onder invloed van héle slechte drugs en bijgevolg is enkel de beat en iets wat op bongodrums lijkt aanvaardbaar. Wanneer de synthesizers die alle kanten op sjeezen en de verschrikkelijke stemvervormer plaats ruimen voor gitaar en de mannenstem (eindelijk!) is hun sound nog steeds weird maar ook opeens genietbaar. Dus laat het geen twijfel: de nummers met een man achter de micro steken hoog boven de andere uit.

Op ‘The written word’ horen we tenminste ook een fatsoenlijke groove en wat speelse gezangen. Spijtig dat ze die goede punten het raam uit kieperen door voor zo’n pathetische outro te kiezen. Als je massieve gitaarpartijen succesvol wil afronden, neem je best enkele lesjes bij Matthew Bellamy. Aan de slaapverwekkende beat van ‘The unknown faces at Father James park’ gaan we niet te veel woorden vuil maken, maar dat was dus het riedeltje dat even irritant als catchyis. U weze gewaarschuwd.

Nee, geef dan maar ‘Shake’. Nog niet helemaal wat het moet zijn, maar daar zetten ze wel grote stappen in de goede richting van een volwassen, originele sound. Of hoe synthesizers niet gedateerd hoeven te klinken als je er maar juist mee omgaat en er de passende zang over zet. ‘Give’ heeft dan weer niet veel om het lijf maar op ‘Afterglow’ wordt er een niet onaardige poging ondernomen om wat te rocken. De samenzang zit hier aangenaam fout, maar dat maakte deel uit van hun dissonant plannetje. ‘Winter falls’ zet dat rocksfeertje succesvol verder en bewijst dat je ook met de maanden van het jaar lyrisch uit de hoek kan komen.

De warme mannenstem kunnen we pruimen, en wanneer ze hun genrewaaier beperken tot iets wat in de buurt blijft van indie, rock of pop maken ze vlotte tracks. Maar wanneer ze daarvan afwijken, verliezen ze elke oriëntatie en speelt het nummer met hun in plaats van andersom. Een andere recensent op het wereldwijde web vergeleek die uiteenlopende stijl met Radiohead. Wat zij in twaalf jaar deden, deed de Phenomenal Handclap Band in twaalf tracks. Voor we helemaal van onze stoel vallen zeggen wij dan: nog veel boterhammen met choco eten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s