Dry the River, ‘Shallow Bed’ (****)

Intense albumhoes voor ‘Shallow Bed’.

Grote gevoelens verpakken in straffe uithalen en bombastische muziek. Zelfs op papier neigt dat gevaarlijk naar pathetiek. De Londense band Dry the River gaat tóch voor die combinatie op z’n debuutplaat ‘Shallow bed’. Maar in plaats van te verzuipen in een stormachtige zee van holle bombast, maakt de groep een positieve indruk met een plaat waarop rock en folk elkaar op een melancholische manier ontmoeten. Met de ervaren hulp van producer Peter Katis zit er voldoende reliëf en ademruimte in de onstuimige plaat.

Zo begint ‘Bible belt’ als een rustige outro van voorganger ‘Demons’. De voorzichtige akoestische gitaar, warme samenzang die de gevoelige snaar raakt en zachtjes roffelende drums winnen geleidelijk aan kracht. We worden een paar keer op het verkeerde been gezet, maar nadat alle partijen een seconde naar lucht happen, is het moment van catharsis daar. Dat zou zo in een film kunnen.

We zitten in het hart van het album want ‘No rest’ maakt het emotionele en muzikale hoogtepunt compleet. Het tempo wordt al eerder in het nummer omhooggetrokken, maar de echte uitbarsting zit verborgen op het einde. Ze rijgen rockpassages aaneen met folkmanoevres, harde aanslagen op piano voor extra dramagehalte naast stevige drums. En dan natuurlijk die uithalen waarover we het in de inleiding al hadden. Zanger Peter Liddle en kompanen schreven de ziel uit hun lijf wanneer ze met pijn in het hart de balans opmaken: “I loved you in the best way possible”. Liepen de geliefden eerst nog naar mekaar toe, dan wandelen ze nu terneergeslagen van elkaar weg.

De fluisterfolk wordt na anderhalf nummer met een crescendo van jewelste terug aan de kant gezet. Gitaarakkoorden als zweepslagen, quoi. ‘Weights & Measures’ probeert in een uiterste poging diezelfde geliefde te overtuigen van het engagement: ‘But I was prepared to love you’. Hier tast Liddle de grenzen van z’n stembereik af. Zowel zacht als woest zingen beheerst hij zonder veel problemen, maar doorheen het album hoorden we passages waar hij er teveel druk achter zet. Het wordt te nasaal en verliest zo z’n charmes.

Je ziet het in z’n puppy-ogen, je hoort het in z’n teksten: Peter Liddle is een love struck frontman.

‘Lion’s den’ is eigenlijk het enige nummer dat wat uit de bocht gaat. Chaos die nochtans veelbelovend begint met een verleidelijke viool maar ontspoort in een potje noise. Misschien was het een bewuste stijlbreuk, om het wondermooie ‘Family’ extra in de verf te zetten. Ook ‘Animal skins’, dat flirt met de verwachtingen door in het refrein net die halve toon naar onder te duiken. De mannen van Dry the River zijn harmoniekunstenaars. Het maakt van ‘Shallow bed’ een straffe groeiplaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s