SimpleSongs, ‘The end of things you wished could last forever’ (***)

De albumhoes voor ‘The end of things you wished could last forever’. Opgewekt is anders.

Bijna twee jaar geleden deed het nummer ‘Head’ van SimpleSongs, de werknaam van de Antwerpse Ken Veerman, onze mond serieus openvallen. Die song met ijzige piano van zijn debuutplaat zorgde ervoor dat de band hier bij Cutting Edge Talent van de Week werd. SimpleSongs was al meester van een duister geluid, en steekt dat op deze EP in een warmer jasje.

Toen we ‘The end of things you wished would last forever’ beluisterden, moesten we denken aan ‘Familial’ van Radiohead-drummer Philip Selway. Beiden schrijven luisterliedjes die ver van alle gezelligheid afblijven. Deze plaat zet je best niet op tijdens een etentje met vrienden, of de gesprekken zouden wel eens een uiterst melancholische bocht kunnen nemen. Laat de flardjes postrock en electronica je zes nummers meenemen op een tegenstrijdige trip van gevoelens.

Voor ‘Contact/impact’ werden piano en gitaar even aan de kant geschoven voor een vluchtige sluier van electronica en een diepe maar rustige bas. We waagden ons even in ‘Climbing up the walls’ van Radiohead: donker en op weg naar de diepste krochten van de ziel. Het klanktapijtje kleurt rijker wanneer een synthesizer zijn echo-akkoorden over de mantra van Veerman stort: ‘We must be strong and find a way to get along’. Dat klinkt misschien als een cliché-rijm, maar uitgesproken over zo’n duistere klanken dwingt het de luisteraar tot een ongemakkelijke split: hoopvol en achterdochtig.

Maar het kan ook gewoon klein en bijna schattig zijn: ‘LoveSong’. De randjes zijn er niet af, maar dit is bijna een perfecte popsong. Enige minpuntje is dat het zo kort is (1’21’’), we zijn amper volledig mee in de sfeer van het nummer of de onheilspellende piano-akkoorden van ‘Cruelty from a heart of gold’ kondigen het volgende hoofdstuk al aan.

Naast de soms beangstigende ademruimte in de nummers vonden we nog een ander handelsmerk van Veerman, namelijk zijn zeer on-Belgische Engelse uitspraak. Of hoe kleine dingen, zoals een ongewoon scherpe ‘i’, een nummer nog prangender kunnen maken, net zoals de korte pauze na het begin van ‘A sentence for life’.

De EP mag dan al uitgekomen zijn in oktober vorig jaar, ze kan zelfs in de lente een seizoenloze stilte in de huiskamer doen nederdalen. Al moeten ze wel oppassen dat sfeer niet de overhand krijgt op song, de eeuwige valkuil van een genre als dit. Een evenwichtsoefening, maar we hebben sterke vermoedens dat die geperfectioneerd is tegen de volgende langspeler. Zet alvast je volgspot op SimpleSongs en begin met deze EP.

Deze recensie verscheen op Cutting Edge.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s