The Ting Tings, ‘Sounds from Nowheresville’ (**1/2)

En de prijs voor meest afzichtelijke albumhoes van 2012 gaat naar…

De vrolijk springerige indiepop van The Ting Tings was niet van de radio weg te slaan in de zomer van 2008. ‘Great dj’ en ‘That’s not my name’ waren allebei stevige singles met een zeer herkenbaar geluid: de schelle stem van Katie White. Met ‘Hands’ gaven ze het publiek een (niet zo gesmaakt) tussendoortje, in afwachting van het tweede album.

Op een tweede album moet je je geluid bevestigen, en dat is net waar er bij dit album, ‘Sounds from Nowheresville’, iets aan schort. Of waar ze mee experimenteren, zo kan je het ook bekijken. Geslaagd of niet, het album luistert in ieder geval lekker weg.

Cheerleaderpop of –rock, dat is het genre waarin The Tings Tings het grootste gedeelte van het album in musiceren. Stevige ritmes, handgeklap, tromroffeltjes, White die zichzelf van een achtergrondkoortje voorziet, we zien ‘Hang it up’ wel als materiaal voor een peproutine. Akkoord, dat is niet echt diepgaand of grensverleggend, maar wegdromen doen wel hierop.

Jules De Martino neemt ook wat verzen voor zijn rekening op ‘Give it back’, maar net zoals White heeft hij een nogal beperkt stembereik. Wanneer ze samen zingen geeft het wel een mooie klankkleur, maar het blijft wat eentonig. Alsof ze beseffen dat ze ons geen vijfde nummer van dat vaatje moeten tappen, komt er ‘Guggenheim’: een andere sfeer, een andere manier van zingen, een slag in het gezicht, maar van wie? Een driehoeksverhouding van een nummer maar de venijnige kant van The Ting Tings is een welgekomen afwisseling.

Originele percussie op ‘Soul killing’: een piepend keukenkastje! Spijtig dat de rest van het nummer zo binnen de lijntjes kleurt. Ook ‘Help’ draagt niet veel bij aan het album, buiten vertragen. ‘One by one’ heeft nog enige weerhaakjes, maar ‘Day to day’ is een zeemzoet, plakkerige prefab love song. We worden onmiddellijk naar de millenniumwissel geprojecteerd. Om dan ook nog eens te eindigen met een bluesgitaar en dramatische viool op ‘In your life’. Dat heeft een naam: stijlbreuk.

Experiment of identiteitscrisis? De kauwgomballenpop van The Ting Tings begint zijn smaak en kleur te verliezen, vooral op de tweede helft van ‘Sounds from Nowheresville’. Daar probeerden ze uit hun comfort zone te stappen, maar moeten ze leren om het zelfvertrouwen van hun extraverte kant mee te nemen. Het zal wikken en wegen op album drie, maar vooral keuzes maken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s