Graham Coxon, ‘A+E’ (****)

Kapotte knieën, van al dat ‘over-de-grond-schuiven-terwijl-je-een-gitaarsolo-afwerkt’, A+E.

De meesten kennen hem als de gitarist en backing vocalist van Blur, en ‘diegene die het aftrapte’.  Nu is Blur (opnieuw) herenigd voor de slotshow van de Olympische Spelen in Londen, maar dat weerhoudt Graham Coxon er niet van om nog steeds solo actief te zijn. ‘A+E’ is zijn achtste album en daarop kiest Coxon na het akoestische ‘The spinning top’ weer voluit voor een lekker distorted elektrische gitaar.

‘Advice’ trapt de plaat bijzonder energetisch af; de zenuwachtige gitaar neigt naar The Kinks op speed en hoewel we niet direct expressieve zang van Coxon verwachtten, bouwt hij verrassende laagjes. Scherpe gitaar, al zijn handelsmerk ten tijde van Blur, en snedige, diepe bas: openen met een ADHD-bommetje dus.

De elektrische gitaar is terug van weggeweest, maar de elektronische geluidjes zijn helemaal nieuw. ‘City hall’ drijft voort op een strakke pc-beat en verwaaide noise. Het lijkt wel een jamsessie: koperblazers en piepende gitaar komen losjes aangewaaid. Het eerste maar zeker niet het laatste moment dat een gevoel van paranoia je bekruipt. ‘Meet and drink and pollinate’ is er nog zo eentje waar zijn stem verdrinkt in donkere effecten. Maar wat houden we van die vuile gitaar!

‘What’ll it take’ is speelser maar heeft daarom zijn paranoia nog niet verloren: ‘What’s wrong with me / what’s wrong with me / poh!’. Er loopt een synth-riedeltje doorheen het nummer dat van bijna vrolijk naar lichtjes psychedelisch verschuift naarmate de uithalen ‘what’s wrong with me?’ aan kracht en dwingendheid winnen. ‘Seven naked valleys’ kleurt terug donkerder in de bassen, maar behoudt iets vrolijks in de koperblazers. Al loeren ook hier de psychedelische uitstapjes om de hoek.

Na een paar luisterbeurten viel ons op wat voor een coherent album dit wel niet is en wat voor signature sound Coxon zich wel niet eigen gemaakt heeft. Uiteraard kunnen we dingen teruglinken aan Blur. En dat is logisch, want dit album heeft dezelfde gedeelde roots als de ‘ingewikkelde’ Blur-platen (‘Blur’ en ‘Thirteen’): Coxons muzikale brein.

De compacte, losgeslagen riffs garagerock van ‘Running for your life’, het hoogtepunt van de plaat. Dat vettige noisehandeltje staat in een pittig contrast met de verzen, waar de stem geen effect meekrijgt maar zowaar uitdagend uit de hoek komt. Volledig ontkenend gaat het verder op ‘Bah, singer’ om terug te eindigen met akoestische gitaar en zachte beats op ‘Ooh, yeh yeh’. De cirkel is rond. ‘A+E’ bevestigt, indien dat nog moest, het puike soundschrijverschap van Coxon.

Kijk eens diep in mijn ogen. Graham wil bewijzen dat niet alleen Damon hypnotiserende capaciteiten heeft.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s