The Antlers @ Pukkelpop

Raar geval deze recensie, want ik herinner me bitter weinig van het eigenlijk optreden. Geen flauw idee over de setlist of welke kleur T-shirt meneer Silberman aanhad. Want ik was te druk bezig met te waaien, (water) te drinken en fijn stof uit mijn neus te snuiten. Dus werd het een recensie puur op gevoel. Heel goed gevoel. En nog beter omdat ik vanop de straat iets naar de bandleden had geroepen. Hey guys, great show! *steek twee duimen omhoog* *krijgt vier paar duimen terug*.  Hoogtepunt van de zomer.

Op weg naar kippenvel

We wisten niet wat we moesten verwachten van The Antlers, zaterdag in de Club. Bij hun twee vorige passages op Belgische bodem waren nu eens de herschreven songs dan weer de scheefgetrokken mix bron van lichte ergernis. Dus wat zouden ze er op een festival van bakken, met een minimum aan soundcheck? Wel, meer dan verwacht, want dit keer zat het geluid wel goed.

The Antlers 0411 Banner
Fangirl alert. It’s The Antlers!

Toen we ons een weg hadden gebaand door de zee slapende lijven voor de Club waren The Antlers evenwel al gretig uit de startblokken geschoten. Al leken niet zo veel mensen dat door te hebben; de tent zelf was halfleeg en buiten wierp amper iemand een blik naar het scherm. Akkoord, de ophitsende garagerock van The Hives zoog de aandacht gemakkelijker naar zich toe, maar wie een keer kwam piepen in de tent werd niet ontgoocheld door de band uit Brooklyn die indierock op sierlijke gitaren vermengt met de nodige synths.

Wie even op adem kwam en het stof van de wei liet neervallen, zag en hoorde vooral een band in evenwicht. Ze spelen de ingetogen nummers op ‘Burst Apart’ nog steeds een stuk luider, dankzij (of eerder vanwege) het extra paar handen van Tim Mislock. Maar dat kan ook goed uitpakken, zo bewees een hartverscheurende versie van ‘Putting the dog to sleep’. Extra scherp door extra mankracht, maar dat weerhield een koppeltje er niet van om op het intrieste nummer te slowen. ‘Hounds’ werd weer helemaal vertimmerd, maar deze keer stoorde het minder. De intieme, slepende opbouw op plaat werd live vervangen door stil/luid-contrasten.

Van de stem van Peter Silberman krijgen we maar niet genoeg. Loepzuiver, snijdend, melancholisch, reikend naar de sterren maar bijna schattig verlegen toen hij het publiek aansprak. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat ze er wat verloren stonden, in het hoekje van de wei terwijl iedereen voorbijsnelde in de hitte. Geen vonk, geen kippenvel. De klasse van hun albums live evenaren – zonder te kiezen voor de exacte kopie – is een opgave, maar elke keer dat we ze zien, komen ze dichterbij.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s