Goose, ‘Control Control Control’

Moeilijk verteerbaar als geheel, straffe songs afzonderlijk

Heeft Goose nog een introductie nodig? De vier Kortrijkzanen beroeren de gemoederen en de radiogolven al twee albums lang en ook uit ‘Control control control’ (het album) schiet ‘Control’ (de single) meteen naar het hoogste schavotje in zowat elke top. Dat neemt niet weg dat er aan alles wat Goose de ether instuurt een duister kantje hangt, alsof het recht uit de clubkelder van ‘Low mode’ komt. En zo hebben we het graag.

GOOSE-56U7416b-300x200
Groter, luider, beter?

Het idee achter dit album was dan ook de energie die de band op het podium tentoonspreidt op plaat te vatten. Wie al eens een optreden van Goose heeft bijgewoond, kan zich ‘pompende elektrorock’ heel levendig voorstellen. Anderen bekijken dit maar eens. Maar de nummers op ‘Control control control’ zijn nóg harder en in your face, getuige ook al de stevige eerste single ‘Real’.

Maar daar wringt het ‘m net. Zo veel heftigheid is bijna te veel van het goede. Zo friemelen de synthesizers steeds sneller en sneller in ‘United’ en net wanneer we denken dat ze zo ongeveer op smelten staan, gaan ze in de intro van ‘Lucifer’ nóg hoger, nóg scherper, nóg zenuwachtiger. ‘Your ways’ is een welgekomen rustpunt in die jungle van loden bassen en dito drums, met voor de verandering een geleidelijk opbouw en zelfs wat pianoklanken om meer ademruimte in het klankpalet te pompen.

De wals in een jasje van elektrorock, zo klinkt ‘Modern times’ dan weer, een verrassend luchtig en ‘on-Goose-achtig’ nummer. Maar voordat we kunnen mijmeren over wat Karkousse nu juist zou bedoelen met ‘Modern times / claim your lies / computer needs a punch’ krijgen we opnieuw een kopstoot van jewelste. In ‘Come on strong’ zit elk melodie- of ritmelijntje zo vacuüm verpakt dat het haast lachwekkend wordt. Een verfrissende gitaar op einde vermijdt evenwel verstikking.

De stem van Mickael Karkousse, naast de ronkende synths hét handelsmerk van Goose, krijgt meestal een lichte echo mee die zorgt voor extra diepte en semi-hypnotiserend duisternis tout court.We vielen dus wel eventjes van onze stoel toen we hem bijna Rage Against the Machine-gewijs over een keiharde combinatie bas, gitaar en drums hoorden rappen. In ‘Right in the game’, we maken geen grapje.

Als plaat is ‘Control control control’ niet zo verteerbaar. Perfect om elke doodgebloede fuif mee te reamineren, dat wel. Apart beoordeeld, wanneer de nummers geen last hebben van elkaars bombast, kunnen we echter niet anders dan toegeven dat Goose bommetjes van hoge kwaliteit op ons loslaat. Maar controleer volgende keer vooral of er nog een speld tussen gaat.

Ook deze recensie verscheen eerder op Cutting Edge.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s