Blur, ‘Parklive’ (CD)

Dromen komen uit, en hoe

In een editie van de Olympische Spelen waar naast sport ook de uitstekende muzikale export van het gastland Groot-Brittannië centraal stond, mocht Blur natuurlijk niet ontbreken. Klein probleem: officieel hadden Albarn, Coxon en co de band weer on hold gezet na een reeks reünieconcerten, die haar hoogtepunt kende in Hyde Park en op Glastonbury 2009. ‘Dan zorgen wij toch gewoon dat ze terug samen op een podium staan’, moet iemand van het organisatiecomité gedacht hebben. Op de Olympische Spelen komen dromen uit.

Blur-2012

Terwijl de slotshow plaatsvond in het Olympisch Stadion, zette Blur de vlaktes van Hyde Park in vuur en vlam. Met een setlist die reikte van het prille begin ‘Country house’ tot hun nieuwste ‘Under the Westway’. Een thuismatch, een walk in the park, een optreden waarvan de registratie op cd alleen onze huiskamer omtoverde tot een festivalterrein. Maar ook een schalkse ode aan alles Brits, aan de Spelen, aan het samenhorigheidsgevoel dat alle Britten overviel. En natuurlijk: zo goed als alle hits van één van de beste groepen van de afgelopen twintig jaar.

Beginnen met een bommetje: de heren van Blur staan amper met beide voeten op het podium of ze doen de wei al ontploffen met het eeuwig springerige ‘Girls & boys’. Het publiek heeft de mixing overleefd of was gewoon superluid aan het meeschreeuwen, en het is mede daardoor dat het echt overkomt zonder beeld. De pogoënde massa denk je er zo bij.

De setlist bevat aangepaste titels voor de gelegenheid: een halfhysterisch ‘London loves’, ‘Young and lovely’ – emotioneel opgedragen aan de kinderen van de bandleden, ‘Sunday Sunday’, met een uitblinkende rol voor de brass-sectie. Maar een van de mooiste momenten van de eerste helft – dat het net moet afleggen tegen een magistraal bezwerend ‘Beetlebum’ (die gitaar!) – is toch wel ‘Coffee & TV’. Graham Coxon zingt op bepaald punten met zoveel overgave dat het aangrijpend wordt. In duet met het publiek. Meer dan mooi.

Je merkt het al, hoogtepunten te over. En dan hebben we het nog niet over de bisnummers gehad. ‘Under the Westway’ bloeide wondermooi open uit piano en gitaar, om de weg helemaal vrij te maken naar het ultieme crescendo ‘For tomorrow’ en ‘The universal’. Nummers die zó aanspreken en tot de verbeelding spreken, muzikaal zó goed gebracht worden, met zo’n drive, met zo’n aanstekelijke enegrie. Dan blijven wij wat sprakeloos achter. Blur benaderde de perfectie. Wij kunnen niets anders doen dan ze vijf welverdiende sterren geven. Yes it really really could happen!

Deze recensie verscheen eerder op Cutting Edge.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s