Mijn 12 van ’12 (met video’s)

Vorig jaar (of eigenlijk al twee jaar geleden) startte ik een kleine traditie bij Cutting Edge: de topsongs van de medecutters bundelen tot de top van het jaar. Die lijst vind je hier. Via die lijst heb ik zelf ook een heleboel topnummers ontdekt (daarvoor doen we het ook, nietwaar) en is mijn 12 van ’12 al een klein beetje dooreengeschud, maar toch hieronder dan de momentopname van hoe mijn top er half december uitzag.

De mannen van Alt-J met hun Mercury Prize voor 'An Awesome Wave'
De mannen van Alt-J met hun Mercury Prize voor ‘An Awesome Wave’.

Ontegensprekelijk op nummer één: iets van Alt-J. Eigenlijk kan ‘An Awesome Wave’ de volledige top 12 bevolken, maar om de diversiteit te bevorderen, Tessellate alleen op het hoogste schavotje.

Ontegensprekelijk op nummer twee: Beach House, de revelatie van mijn voorjaar. Geen track zo vaak afgespeeld als Myth of het moest die andere van het duo zijn, Wishes. Maar de eerste indruk blijft de meest memorabele.

Mijn liefde voor ‘Coexist’ als volledige plaat groeide traag, héél traag. Maar deze Fiction (eerder misverstaan maar even toepasselijk Friction) brak het ijs bij de eerste luisterbeurt. xx voor The xx.

Nummer vier is voor Perfume Genius en de tranen bij de eerste luisterbeurt van Dark Parts.

Op plaat zo onevenaarbaar dat The Antlers live er zich soms aan vergalopperen: Crest op nummer vijf.

Als je wil worden weggeblazen, één adres: Dry the River. No rest op nummer zes.

Nummer zeven is voor de fulltime weirdo Grimes en Genesis.

Nummer acht is voor deze onverwachte samenwerking over de generaties: St. Vincent en David Byrne en het onbetamelijk swingende Who.

Negen is voor het Deense Efterklang en het wondermooie Apples, één van de vele subtiele meesterwerkjes van op Piramida’

De top 10 wordt afgesloten door het stampvoetende Hannah van Belgische trots in wording Geppetto & The Whales. Kippenvel op de Rock Rally wanneer die banjo opnieuw invalt!

Buitenbeentje in de top 12: Godspeed You! Black Emperor, een band waarvan ik nog altijd niet weet ik of moet headbangen op hun muziek of doodsbang in een hoekje wil wegkruipen van die rare klanken. Ze worden iets luistervriendelijker in Mladic. Inclusief oosterse, allesvernietigende riff.

En als laatste, een band die ik eigenlijk nog maar pas ontdek heb. Dirty Projectors is zo’n band met veel hoekjes en kantjes, veel weerhaakjes. Niet het type dat toelaat om gewoon in één van hun albums te duiken, ze varen beter bij een song-per-song aanpak. Te beginnen bij het naar alle kanten botsende About to die.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s