Beach Fossils – Clash the Truth

Déjà-vu en een zeldzame nieuwigheid (**)

Beach Fossils is een relatief onbekende naam in het muzieklandschap. De surfpopliefhebber heeft ‘Youth’ misschien al eens gehoord en de Black Keys-fans zijn Beach Fossils ook al eens tegengekomen in de Ancienne Belgique in 2010. Wij waren daar ook en, eerlijk? Leuke nummers maar ze konden net zo goed zeven keer op repeat gedrukt hebben. Variatie is een woord dat toen nog niet in hun woordenboek stond. Nu wel?

We gaan je valse hoop besparen: afwisselen is nog steeds niet hun sterkste kant. Bands als Best Coast en Real Estate hebben hetzelfde ‘probleem’: zalige gitaarriffs om bij weg te dromen, maar hun geluid is zo herkenbaar dat het voor individuele nummers zeer moeilijk is om eruit te springen. Op dit album komt er nog bij dat Beach Fossils twee invloeden wel heel erg laat doorsijpelen The Drums enerzijds en Joy Division anderzijds. En hier en daar zelfs een knipoog naar The Beatles. De nummers waar ze erin slagen om hun eigen identiteit meer los te weken van die invloeden zijn dan ook de beste, en daaruit blijkt dat Beach Fossils heel wat potentieel heeft. beach fossils

‘Taking off’ vindt z’n eigen ziel en eigen tempo, is een beetje minder springerig en heeft een refrein dat zich onderscheidt van de voorgaande. Het is nog steeds melancholische lo-fi pop, maar Beach Fossils, of toch creatief brein en studio-doe-al Dustin Payseur, gaat stilletjes een eigen richting uit. ‘Birthday’ is terug sneller, maar ook wat ruiger en afsluiter ‘Crashed out’ balanceert mooi tussen melodische gitaren, snedige drums en een riff die boven alle andere uitsteekt.

Spijtig genoeg zijn dat ook de enige drie nummers die eruit springen. Drie op veertien is bijzonder pover, al rekenen we daar dan ook wel een interlude bij en kan je een nummer van anderhalve minuut nu niet echt als volwaardig beschouwen. Maar dan nog: te veel van hetzelfde, te korte nummers waarvan je niet eens doorhad dat ze begonnen waren, te veel melodieën waar ofwel ‘Let’s go surfing’ ofwel ‘Love will tear us apart’ op gestempeld staat. Die in echo gedrenkte riff en dito stem van titelnummer ‘Clash the Truth’ liggen goed in het oor, maar we horen hun referenten nog te sterk.

De nummers apart luisteren goed weg, wekken zonnige stranden en dijken tot leven en zijn een leuk tussendoortje. Maar een heel album lang? Dan gaat hetzelfde receptje algauw vervelen. Beach Fossils heeft ‘zich onderscheiden‘ als opdracht voor de komende platen. Of ze daar in slagen binnen het strakke, homogene surfpopgenre blijft natuurlijk de vraag. Maar het zal in elk geval leuke muziek opleveren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s