Jim James – Regions of Light and Sound of God

jim james.jpgSouthern rock met een feeëriek randje (****)

Jim James is een drukbezet man: zijn eerste echte soloalbum ligt nog maar net in de winkelrekken of hij is al aan het werken aan de opvolger voor ‘Circuital’, het meest recente album van zijn hoofdberoep My Morning Jacket. Met zo weinig tijd tussen al die verschillende projecten zou je denken dat het één een muzikaal vervolg van het ander is. Toch slaagt hij erin zich met z’n soloalbum te onderscheiden. Da’s niet makkelijk, want de muziek van My Morning Jacket ging ook al vele kanten op. Solo houdt hij het wat kleiner en intiemer. Southern rock met een feëeriek randje, we kunnen het erg smaken.

Hoewel het James’ solodebuut met eigen werk is, is het niet zijn eerste solo-uitstap. Eerder bracht hij al een EP uit met Beatlescovers en schreef hij muziek bij teksten van Woody Guthrie. En we mogen ook Monsters of Folk niet vergeten, de superband van Jim James, Conor Oberst, M. Ward en Mike Mogis. Hij heeft z’n strepen dus al aardig verdiend in het indiefolk-en rockwereldje en dat hoor je onmiddellijk aan de straffe songstructuren van ‘Regions of Light and Sound of God’.

Dit album is grotendeels gestript van de epische riffs die nogal eens bij My Morning Jacket waren terug te vinden, maar ‘All is forgiven’ is de uitzondering. Of zeg maar gerust: het hoogtepunt van het album. Aangedreven door een oosters aanvoelende melodie op verschillende koperblazers, trekt het nummers zich traag op gang. Het ademt een weids gevoel uit en balanceert speels op de grenzen van de bombast. ‘I’ll pray that all is forgiven’. Wat volgt is een magistrale smeekbede met James’ stem, violen en koperblazers in een gezellige wervelwind.

Opener ‘State of the art (A.E.I.O.U.)’ blijft ingetogen voortgestuwd door telkens dezelfde drie piano-akkoorden. Het wordt gestaaf opgebouwd met een groeiende gelaagdheid naarmate het nummer vordert. ‘A new life’ is zo’n schaamteloos goedgemutst liefdesnummer dat niet anders dan aanstekelijk kan werken. Als kers op de taart ontmondt het zelfs in een bigbandachtige finale, wat nog eens werd overgedaan in de Late Night Show van Jimmy Fallon.

De intimistische tussenstukjes als ‘Exploding’ construeren mee die gevarieerde sfeer tussen kleine liefdesnummers en meer epische uithalen. De nummers zijn stuk voor stuk prachtig gelaagde meesterwerkjes waar niet de gierende gitaar maar wel de warme stem van James de vertellende hoofdrol in speelt. ‘A little wink of the eye, a little glimpse of the thigh and we’re in heaven.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s