Stereophonics – ‘Graffiti on the train’

Stereophonics zijn de buitenbeentjes in de Britse muziekscène. Erg succesvol in hun beginperiode (de late Britpopklassiekers als ‘1000 threes’ en ‘Bartender and the thief’), maar hun rechttoe rechtaan rock vond minder gemakkelijk een plaats in het meer op indie en elektro gefocuste muziekwereldje van vandaag. Maar ze laten zich niet opjagen. Zestien jaar na debuut ‘Word Gets Around’ en na een verfrissende pauze van het touren is er ‘Graffiti on the train’, naar de jongeren die achter het huis van frontman Kelly Jones de treinen gingen bespuiten. Het zette hem aan het denken. Niet aan vandalisme, maar romantiek, vertelde hij in een interview. En zo ontstond niet alleen het idee voor een album, maar ook voor een filmscenario.

stereophonics

Liefde, overspel, onzekerheid; Jones verhaalt het in zijn directe, weinig metaforische stijl. Even direct als de muziek. Criticasters noemen hen daarvoor wel eens een middle of the road pub band. Vernieuwend zijn ze niet, maar ze weten wel hoe ze een degelijke rocksong moeten maken. De gitaarsolo van ‘In a moment’ klinkt zoals iets wat The Edge zou spelen, en het is net die wijdsheid in geluid die op dit album nieuw is voor Stereophonics. Leg hier hun album ‘Language. Sex. Violence. Other?’ tegenover, en je hoort dat de scherpe, schreeuwerige rockbommen geëvolueerd zijn naar songs met meer diepte en arrangementen.

Die opgewaardeerde gelaagdheid doet openingsnummer ‘Share the same sun’ openbloeien. Ze blazen ons nog steeds weg, maar blijven melodisch. Ook titelnummer ‘Graffiti on the train’ draagt mooie melodielijnen mee en wordt zelfs ondersteund door –zij het wat stereotiepe- vioolarrangementen. Met een rasperige, rauwe stem als die van Kelly Jones zou je niet ver geraken in een zangwedstrijd, maar in de afwisselend melancholische en harde nummers van Stereophonics is ze goud waard voor de geloofwaardigheid.

Het opgewekte ‘Indian summer’, de tweede single, spreek velen aan maar blijft persoonlijk. Ze hebben een patent op zulke meezingers, denk maar aan ‘Innocent’ of ‘Dakota’ van enkele jaren terug. Spijtig genoeg volgt op zoveel blijheid een gedrocht van een nummer, ‘Take me’. Er werd een ijle vrouwenstem bijgehaald, maar de flauwe dialogen werken gewoon niet. Aan de stem van Jones alleen hebben we genoeg, zeker in de wat ruigere nummers als ‘Roll the dice’ waar de violen verruild worden voor trompetgeschal. We kunnen niet anders dan constateren dat de rol van outsiders Stereophonics wel erg goed ligt. Met ‘Graffiti on the train’ leveren ze afwisselend en degelijk werk af.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s