Laura Mvula is de nieuwste popprinses

Laura Mvula (1)

Tell me another story with a happy ending / caught my feet so eerie and my heart need mending.’ Laura Mvula vraagt er in haar nummer ‘I don’t know what the weather will be’ iemand anders om eentje, maar zelf vertelt ze de beste verhalen. Zo maakt ze met debuut ‘Sing to the moon’ de hoge verwachtingen die haar vierde plaats in de BBC Sound of 2013-lijst creëerden netjes waar.

Niet veel popartiesten kunnen zeggen dat ze thuis een diploma van componist hebben liggen. Laura Mvula kan dat wel. De arrangementen op ‘Sing to the moon’ zijn dan ook bijzonder delicaat. Alles bij elkaar komt er een half orkest aan bod, maar Mvula blijft overal ver van bombast af. ‘Flying without you’ is feest met de brassband en allerlei belletjes – in de trant van Sufjan Stevens op ‘Illinoise’ – maar meestal houdt ze het iets bescheidener.

Niet dat ze niet gedijt in al die uitbundigheid, integendeel. Haar stem en temperament varen wel bij een hoger tempo. Maar de verhalende kracht die tentoongespreid wordt in de meerdowntempo nummers sleept ons het meest mee. Instrumentaal bouwt Mvula spanning op met wriemelende violen en zachte achtergrondgezangen terwijl haar stem verhaalt over wachten op verandering (‘Diamonds’) of de moeilijke relatie met een vader(figuur) (‘Father, father’).

Titelnummer ‘Sing to the moon’ springt er dan weer uit door zijn hoopvolle melodieën en (zelf)aanmoedigend refrein. Bij elke herneming zingt ze iets luider, iets overtuigender, alsof alles meegroeit met het zelfvertrouwen dat het nummer probeert aan te wakkeren. Nog zo’n no-nonsensenummer is het gedreven ‘That’s alright’. Ze valt met de deur in huis: ‘I will never be what you want and that’s alright / ‘cause my skin ain’t light and my body ain’t tight’. De opzwepende tribal drums wakkeren het strijdgevoel nog wat aan. De climax is onverwacht een hybride: catchy violen met scherpe brass bovenop die drums. Hoogtepunt van het nummer én het album.

Ze haalt de belletjes – deze keer versterkt met handengeklap – ook boven op single ‘Green garden’. ‘Dance in my garden like we used to’, zingt ze nostalgisch en zorgeloos. Doen we Laura, zeker als je ons zo’n dansbaar ritme geeft.

Ze balanceert op ‘Sing to the moon’ succesvol tussen uitbundig en ingetogen, tussen ons laten dansen en laten luisteren. De momenten aan piano, met de harp of met die belletjes doen ons misschien nog het meest denken aan – oh, nostalgie – een Disneysoundtrack. Laura Mvula, de nieuwe popprinses? Misschien, maar dan toch eentje met jazzy invloeden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s