Efterklang betoverde op Les Nuits Botanique

Efterklang kreeg in zijn muzikale carrière al uiteenlopende genrelabels opgeplakt. Is het nu (dream)pop? Of toch eerder klassiek? Gebruiken ze nu ook elektronica? En wat met die postrockstructuren? De band vlecht schijnbare uitersten moeiteloos in elkaar zonder dat het resultaat geknutseld overkomt. Efterklang slaagt erin experiment natuurlijk te doen klinken, zowel op plaat als live. Want wat ze donderdag in de Chapiteau lieten zien was een stille krachttoer die af en toe onze mond liet openvallen.

Efterklang @ Les Nuits

We schreven het ook al in de recensie van hun laatste albums ‘Piramida’: Efterklang slaagt erin om bombastisch te zijn zonder zwaarwichtig te worden. Het lijkt een paradox, maar niet bij Casper Clausen en co. Met ‘Hollow mountain’ trapten ze de avond voorzichtig op gang. Over echoënde belletjes en twinkelende elektronica reikte de operastem van Katinka Fogh Vindelev (gastmuzikante) al direct naar de hoogste noten. Clausen, onherkenbaar zonder snor en met dat nieuwe kapsel, wandelde op zijn dooie gemakje het podium op, alsof het ging om een interessant experiment en niet een optreden van zijn band. Dat totaal gebrek aan ego was even verfrissend als de sprankelende melodieën.

Misschien niet toevallig werd het album ‘Funeral’ van Arcade Fire gespeeld tijdens de podiumopbouw. ‘I was playing drums’ straalde diezelfde onstuimigheid uit, met botsende piano en dialoog tussen de mannen- en vrouwenstem. ‘The ghost’ begon rustig, maar kreeg al gauw trekjes van een exorcisme in gospelstijl. ‘Taking it up / you take me up’ liep uit in een ontspoorde canon en net toen de storm leek te zijn gaan liggen, deed de band het nummer weer aan snelheid winnen. Als een denderende sneltrein, aangevuurd door het geklap van het publiek, gingen Clausen en Vindelev een vocaal pingpongspelletje aan.

‘Sedna’ werd driestemmig ingezet en kabbelde stilletjes voort zonder ook maar een moment te vervelen. Clausens stem klonk live nog warmer dan op plaat. Maar terwijl ze op het podium een geweldig klanktapijt weefden, konden onze omstanders hun mond maar niet houden. Ook bij het inzetten van het prachtige ‘Black summer’ ging het onverstoorbaar voort. Gepikeerd draaiden we ons om, vroegen we vriendelijk om het wat stiller te houden tijdens ons favoriete nummer en werden we doodleuk uitgelachen en net niet met bier bekogeld. En wij stonden op de derde rij. De dreigende finale van ‘Black summer’ maakte gelukkig veel goed.

Nadat er cadeautjes van het publiek van München werden uitgedeeld (en opgeroepen om iets te geven aan dat van Dresden), gingen ze verder met het uptempo, vol met speelse ritmes en funky ‘Raincoats’. ‘Apples’, de verwachte afsluiter, kwam er niet. Na ‘Modern drift’ werd er wat in mineur afgesloten met het a capella gebrachte ‘Alike’. Het klonk stuntelig (Rasmus Stolberg liet ook echt iets vallen) en liet bijgevolg een foute laatste indruk na. Want voor de overige 55 minuten walste Efterklang foutloos, genietend en schijnbaar zonder veel moeite doorheen genres én hun eigen albums.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s