Yeah Yeah Yeahs trappelen ter plaatse op ‘Mosquito’

We hadden veel verwacht maar niet dit. De titel van album nummer vier klonk ons al onheilspellend in de oren: ‘Mosquito’. Naast een banale naam kreeg het ook een geknutselde, afschrikwekkende hoes mee. Kunststatement van Yeah Yeah Yeahs? De garagerock, ruige vocals en hallucinant scherpe gitaarhooks in de teasers zorgden ervoor dat de fans van debuutalbum ‘Fever to tell’ alvast hun hartje ophaalden. Een paar luisterbeurten lang was dit inderdaad een fris album dat zo bol van leven stond dat het bijna uit de cd-speler sprong.

Maar de nummers op ‘Mosquito’ trekken razendsnel stof aan. Het lijkt alsof ze de songs zo rauw mogelijk wilden houden door weinig bij te schaven aan een initieel idee. Dat levert een ruige plaat op, vol snerende riffs, loden drums en hijgende vocals (specialiteitje van Karen O). Maar wat we missen, is betekenis en meer inhoud. Een nummer blijft heus niet rechtstaan als je maar genoeg woorden echoot (‘These paths’). Absoluut dieptepunt is de titeltrack. De tribale drums stuiteren rond de opgehitste Karen O die begot het leven van de mug bezingt in de meest banale bewoording die je je maar kan inbeelden. ‘I’ll suck your blood / suck your / suck your blood / zzzz / mosquito sing / mosquito cry / mosquito live / mosquito die’. De prijs voor slechte rijmschema van het jaar mag op hun schoorsteenmantel komen te staan.

yeah yeah yeahs

Sommige nummers slagen er gelukkig wel in de banaliteit te overstijgen. Single ‘Sacrilege’ omarmt muzikale rijkdom en zet op het einde zelfs een gospelkoor in. ‘Under the earth’ lijkt het sonische liefdeskind van Wild Beasts en The Black Keys en is één van de enige nummers (net zoals ‘Slave’) dat genoeg ideeën groepeert om elke seconde interessant te houden. Je wordt het niet beu, in tegenstelling tot iets als het scheurende ‘Area 52’ dat te absurd voor woorden is.

Op het einde van de plaat horen we een andere band. ‘Despair’ plukt alle vruchten van de perfecte opbouw en is eindelijk oprecht. De rest van de plaat lijkt op een toneeltje als je op het einde van die doldwaze rit de echte emoties in de stem van Karen O hoort. De façade is gevallen, beter laat dan nooit. Zo horen we haar liever. ‘Wedding song’ gaat verder op die nieuwe impuls en slaagt erin te ontroeren. Ze zijn dan toch niet vergeten wat ze geleerd hebben op de voorgaande platen. Yeah Yeah Yeahs kunnen meer componeren dan gratuit punkrockgeweld zonder richting en dat laten ze zien op ‘Mosquito’, zij het in beperkte mate. Dit is album is geen stap achteruit, maar ook geen vooruit. Voor stilstaan krijg je geen sterren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s