Franz Ferdinand vindt de juiste groove, maar niet altijd de juiste woorden

Franz_Ferdinand_andy_knowles_2013-678x453 (1)
De eens zo gevatte teksten van Kapranos worden abstracter en poëtischer. Wij moedigen dat niet aan.

Het had niet veel gescheeld of dit album was er niet meer gekomen, want twee jaar geleden stond Franz Ferdinand door de sleur en de druk dicht bij zijn einde. Een versnipperd werkschema in verschillende studio’s en zonder vaste producer leverde uiteindelijk deze catchy maar incoherente plaat op. Kapranos en co gaan na het ‘Sonic experiment’ van ‘Tonight’ terug naar hun zelfverklaarde roots. Met de hernieuwde postpunkimpuls willen ze voorwaarts, maar toch herbergen de vlijmscherpe gitaren hier en daar een inspiratiecrisis.

Begrijp ons niet verkeerd, ook deze plaat draagt de onmiskenbare Franz Ferdinand-stempel: springerige, hoekige riffs, catchy refreinen, en natuurlijk de warme stem met het Glaswegian accentvan zanger Alex Kapranos. In ‘Right action’ volgt de ene scherpe, energetische riff de andere terwijl ook het tekstuele spelletje begint: ‘Come home, practically all is nearly forgiven.’ Voor ‘Evil eye’ haalt Kapranos z’n meest uitdagende intonatie boven en samen met de spacey geluidjes maakt dat het nummer fris en een beetje wars. ‘Stand on the horizon’ is het meest on-Franzachtige nummer. Halverwege een intermezzo voor viool en synths? Het is een van de zeldzame momenten dat de plaat tegelijkertijd verrast, verleidt en verhaalt.

Want in tegenstelling tot de titel is het niet al right thoughts dat de klok slaat. Want iemand als Kapranos die er reeds in slaagde om nummers vol te proppen met stijlfiguren en ingenieuze vertelconstructies, moet niet afkomen met ‘Sweet love illumination / Sweet sweet love celebration.’ Het enige geïnspireerde aan het nummer is het gebruik van koperblazers. ‘Treason! Animals.’ trekt een onsamenhangend mythologisch-poëtisch tekstboek open, maar is wel een dansbare oorwurm dankzij een dwingend orgeltje (à la Prodigy in ‘No good’). Het verhaal waar we zolang op hebben zitten komt er toch in ‘The universe expanded’.

Er ontbreekt iets op ‘Right action …’. Iets wat op ‘Tonight’ (te) overvloedig aanwezig was. Experiment, durf, een herkenbaar verhaal. Kapranos is een excellent observator maar koos er dit keer voor om abstracter te schrijven. Het laatste nummer, ‘Goodbye lovers and friends’, doet ons in zijn onvoorspelbaarheid, dubbelzinnigheid en synths denken aan het doortrapte ‘Lucid dreams’. Dat hadden we meer willen horen. ‘You can laugh as if we’re still together, but this really is the end’, zingt Kapranos. Ondanks deze rare plaat hopen we toch dat dat niet op de carrière van de band slaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s