Tuindagboek (1): Leve de lente

De weg naar een weelderig tuinperk is bezaaid met…voorlopig nog niet echt veel. Maar daar is verandering in aan het komen!

Cosmo double click, Oost-Indische Kers en basilicum hebben het alvast naar hun zin.
Cosmo double click, Oost-Indische Kers en basilicum hebben het alvast naar hun zin.

Als je mij vraagt wat mijn favoriete seizoen is, dan antwoord ik meestal in een reflex ‘De winter natuurlijk!’ Een bevroren landschap heeft nu eenmaal bepaalde charmes en de kans op sneeuw doet mijn hartje sneller slaan. Maar eigenlijk klopt dat antwoord niet. Ik hou namelijk nóg meer van de lente – en het gekke is dat ik er me pas dit jaar echt bewust van ben geworden.

Misschien is het licht dat zich door de pas ontvouwde berkenblaadjes priemt dit jaar gewoon echt mooier dan de vorige edities. Of is het gras net iets groener. De lucht net iets blauwer. De temperatuur net iets aangenamer. Of misschien heb ik de overgang van verwelkt wintergras naar levendig bloementapijtje dit jaar beter meegemaakt omdat ‘m toevallig net in mijn vakantie plaatsvond. In ‘t Stad heb je nu eenmaal niet zoveel groene referentiepunten.

2015-04-21 14.25.29

Ik ploeter al een dik decennium in de zandgrond om van de tuin een veelkleurig bloemenperk te maken. Dat begon klein – hier een perkje, daar een perkje – maar de laatste jaren groeide het uit tot een pergola vol bloemen én een moestuintje. Dit jaar heb ik nog grotere ambities (waarvoor ik al vroeg op ’t jaar de tuin in moest om onkruid  te wieden en de bovenbeschreven overgang van winter naar lente wel heel duidelijk werd. Kijk eens aan, de cirkel is rond!)

Gewapend met een geschetste plattegrond en een uitgekiend zaaischema verdeelde ik alle zaadjes in een bonte verzameling potjes. Met naamkaartjes, om verwarring tegen te gaan. En na een onaangename ontmoeting met een of andere ongedierte zitten ze ook veilig achter een gaasje om de verse kiemetjes te beschermen van al te hongerige beestjes.

En nu is het wachten. En wachten.  En water geven. Voorlopig doen vooral de zaadjes uit de reguliere plantenwinkel het goed. Op klimmende winde kan je nog altijd je klok gelijk zetten: zeven dagen en het eerste plantje steekt z’n lichtgroene kopje boven. De ‘bloemen uit grootmoeders tuin’ van de website silene.be vallen voorlopig vooral op door afwezigheid. Dus is het verder wachten. En wachten. En water geven uiteraard. En duimen dat het vergeten hoekje van de tuin hopelijk een weelderig bloemperk wordt.

En terwijl ik er alles aan doe om die weerbarstige zaadjes in de watten te leggen zodat ze alsjeblieft willen uitkomen, bloeit er vrolijk zogenaamd onkruid in de terrasvoeg.

Deze paarse dovennetel stelt geen hoge eisen.
Deze paarse dovenetel stelt geen hoge eisen.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s