[12] Een tafel voor één

Dit is een vervolgverhaal. Deel 1. Deel 3.

Een herfstzonnetje brak door het wolkendek en gaf de lindeboom op het plein een gouden kroon. Amaryllis snoof een volle teug koude lucht op; voor momenten als deze stond ze op zaterdag graag wat vroeger op. De weekdagen waren al druk genoeg geweest en ze kon de frustratie van die gemiste deadline maar moeilijk van zich af schudden. Het had nochtans niet aan haar of haar inzet gelegen. Donderdagavond was ze samen met Daan op kantoor blijven werken aan de maquette en waren ze na half vier ’s nachts allebei achter hun bureau in slaap gevallen. Ze wist dat ze nog tot half vier was wakker gebleven, want toen had ze samen met Daan een e-mail naar de coördinator gestuurd om toe te geven dat ze de gevraagde aanpassingen onmogelijk voor de deadline konden afwerken. Daarna waren ze als een zombie naar hun bureau geslenterd en als een blok in slaap gevallen. Er leken maar twee seconden tijd te zijn verstreken tussen het zalige moment dat haar hoofd landde op haar opeengefrommelde cardigan en het onzalige ontwaken met de schelle stem van haar coördinator. “Kan ik nu voor niets op jullie rekenen”, had ze vragend – maar toch ook niet – door de lege werkruimte gekakeld op een manier die alleen zij meester was. Ze gaf je een poeslieve glimlach maar de minachtig droop van haar stem. Amaryllis was opgestaan, had haar gezicht in de plooi getrokken en was terug aan de tekentafel gaan zitten. Pas vrijdagavond laat, een dikke dag na het verstrijken van de deadline, stapte ze terug binnen in haar eigen appartement.

Als er dus iemand een uitgebreid ontbijt verdiend had, dan was zij het wel. Ze vroeg een tafeltje voor één in haar favoriete plekje op de Nationalestraat en liet haar ogen tegelijkertijd over het kledingrek en de menukaart gaan. In dit bijzondere zaakje kwamen haar twee passies samen: eten en mode. Nadat ze het uitgebreid ontbijt besteld had, keek ze recht in de ogen van haar spiegelbeeld. De afgelopen week had zijn tol geëist: haar blauwe ogen staarden dof terug en haar roze wangen leken vervaagd tot een beige maanlandschap. Chocolade geeft je puistjes, echoöde haar moeders stem in haar gedachten. De croissants en het dienblad-met-verdiepjes propvol beleg joegen de echo’s van het verleden gelukkig zonder problemen weg. Terwijl ze haar croissant met hesp zo traag mogelijk probeerde te verorberen om van elke hap bewust te genieten, merkte ze opeens dat ze de enige single was temidden van vier verliefde koppeltjes. Meestal maakt ze er niet zo’n probleem van om alleen op restaurant te gaan. Een boek of een goed artikel op mijn smartphone is net zo goed gezelschap, dat zegt ze toch altijd tegen vriendinnen wanneer ze hen verteld dat ze gewoon alleen in dat nieuwe adresje is gaan eten. Maar vandaag stak het toch, meer dan anders. Ze hield zichzelf voor dat enkel de vermoeidheid speelde en niet dat knagende gevoel dat ze ook al eerder zag opduiken als ze weer eens laat thuiskwam van haar werk en een doodse stilte in de woonkamer aantrof.

Met een lepel volle yoghurt met verse vruchten in de ene hand en haar smartphone in de andere scrolde ze door haar Instagram-feed. Één bepaalde voorgevel dook verschillende keren op en geïntrigeerd klikte ze erop voor meer informatie. Brutally honest speeddating. Kom af als je durft! #dating #thegoodlife #antwerp #lookingforlove. Het Goede Leven, dat was toch dat restaurantje aan de Melkmarkt? Toen ze er enkele maanden geleden met haar beste vriendin Fien passeerde, leek het alsof zelfs de ratten en de kakkerlakken de bouwval binnen afzienbare tijd zouden ontvluchten. De aangrenzende winkeltjes waren hetzelfde gebleven maar voor de rest was alles nu veranderd: trendy ramen, grote industriële retrolampen en mooi houten meubilair. Zo’n interieur zou ze zelf nog wel tekenen. Ook het evenement zelf sprak haar aan en blijkbaar ook half Antwerpen. Een snelle check op Facebook leerde dat vooral de afterparty populair was. Zou er nog plaats zijn bij het daten? Een mailtje kan nooit kwaad, dacht ze bij zichzelf, maar haar vingers waren haar voor en ze klikte gretig haar mail-app open.

Zoals gedacht verklaarden haar vrienden haar gek – want wie gaat daar nu alleen naartoe? – maar zelf vond ze het een puik idee. Ze maakte een klein sprongetje toen de pling van de bevestigingsmail door haar slaapkamer galmde. Proactief als ze was, had ze alvast een outfit uitgezocht. Een paars kleedje met gele print en een zwarte jekker, speels en stoer tegelijkertijd. Stipt om zeven uur stond ze voor Het Goede Leven. Op het trottoir heerste een gezellige drukte maar ze herkende geen gezicht in het publiek. Misschien maar goed ook, dacht ze, dan moet ik ook weer niet uitleggen waarom ik hier alleen ben. De vrouwen werden als eerste binnengelaten en kregen elk een nummer en enkele vuurrode envelopjes. Amaryllis nam plaats op een houten bankje aan het raam en probeerde vooral niet te opzichtig te staren naar de  wachtende mannen aan de andere kant van het glas. Zelf voelde ze zich wel bekeken en net toen de zenuwen zich van haar meester leken te maken, kwam de kelner met het welkomsdrankje. Ze dronk een slok van het glas cava en nam de zaak voor de eerste keer echt in zich op. De donkere houten banken en tafels stonden in aangenaam contrast met de goudgele muren. De bar was van azuurblauwe mozaïek en leek te schitteren in het kaarslicht. Een andere kelner bracht kleine keramieke potjes: de donkerrode met olijven en de donkergroene met scampi in een looksausje. Haar tafel werd een levendig festijn van warme kleuren. Dit wordt een leuke avond, dacht ze bij zichzelf.

De eigenares van de zaak stelde zich met trillende stem voor en gaf een korte uitleg bij alle onderdelen. Al snel zat een zenuwachtige dertiger tegenover haar die zijn uiterste best deed (en faalde) om het tijdens zijn eerste speeddate vooral niet over zijn inwonende moeder te hebben. Amaryllis probeerde vooral om de zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd niet te tellen. Het waren er negen. Maar wanneer ze later aan deze avond zou terugdenken, dan dacht ze niet aan die negen zweetdruppels. Wel aan de warme glimlach van Jasper en hoe het donderrode kommetje rakelings langs zijn oor scheerde vooraleer het tegen het raam in honderd rode stukjes sprong.

Advertenties

2 gedachtes over “[12] Een tafel voor één

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s