[13] Scherven brengen geluk

Dit is een vervolgverhaal. Deel 1. Deel 2.

Toen hij het vijfde hemd terug aan het losknopen was, moest Jasper lachen met zijn eigen spiegelbeeld. Hij had z’n uiterste best gedaan om aan deze avond niet te veel betekenis toe te kennen en vond dat hij iedereen daar wel van overtuigd had. Hij was alleen zichzelf vergeten. Thibault was zijn beste vriend en hij had onmogelijk ‘nee’ kunnen antwoorden op zijn uitnodiging. Wie wil er nu geen speeddate-evenement bijwonen waarvoor je zelf als inspiratie hebt gediend? Hij nam zijn mooiste witte hemd en knoopte het resoluut dicht. Vervolgens schoof hij zijn zwarte dunne das op z’n plaats en ging hij voor een laatste keer z’n checklist af. Vest in de auto, portefeuille in z’n achterzak en twee seconden moed ergens achteraan z’n hersenpan.

En Belinda, Belinda nam hij overal mee. Sinds de overval was hij bijzonder achterdochtig geworden. Zei iemand goeiedag op straat, dan zag hij daar een afleidingsmanoeuvre in. Treuzelde iemand voor hem in de rij van de supermarkt, dan voelde hij zich ingesloten. Irrationele angsten uiteraard, dat besefte hij als klinisch psycholoog maar al te goed. Maar dokters zijn de moeilijkste patiënten, net omdat ze alle truken van de foor doorzien. Na twee stroeve en uitermate irritante sessies had hij zich er dan ook bij neergelegd: dit was iets waar hij alleen door moest. Hij had wel ingezien dat het grootste probleem niet de angst tijdens de overval zelf was, maar de breuk van vertrouwen die ze onvermijdelijk impliceerde en vooral zijn eigen onkunde om Belinda’s vileine intenties niet eerder te ontmaskeren. Hoe lang had ze het wel niet gepland? De vier volle weken die ze al chattend hadden doorgebracht? Of was het plan gerijpt nadat ze via Skype zijn interieur had gezien?  De gedachte alleen al deed zijn maag omkeren.

Hij keek nog eens rond in zijn woonkamer. Na de overval had hij de rommel snel terug opgeruimd en ook de verzekering had hem vliegensvlug een nieuwe laptop en televisie bezorgd. Maar waar het schilderij van zijn vader jarenlang gehangen had, zat nu nog steeds een lege plek. De overvallers dachten zeker dat ze een miljoenenbuit in handen hadden, maar het werk was alleen voor Jasper van onschatbare waarde. De berichtentoon van zijn GSM haalde hem uit zijn gedachten. Thibault had plagend een afbeelding van een bang kuiken gestuurd en op de ene of andere manier gaf hem dat net moed. Er brak wat licht binnen in zijn tunnelvisie en met hernieuwde kracht stapte hij naar de deur. Richting nieuw begin, dacht hij bij zichzelf en hij was al helemaal vergeten dat hij dit eigenlijk voor de lol ging doen.

Hij stond te wachten aan het raam en deed zijn uiterste best om niet te staren naar de adembenemende dame die voor zijn neus had plaatsgenomen. Ze leek even op haar ongemak als hij en dat stelde hem gerust. Deze zee van testosteron was nochtans een godsgeschenk voor een psycholoog: de macho bestuderen in zijn natuurlijke habitat. Sommige mannen stelden zich behoorlijk dominant op en namen het trottoir in de hele breedte in beslag. Anderen namen genoegen met een plaatsje tussen de geparkeerde auto’s en Jasper voelde zich intussen al helemaal thuis langs het meisje met de paarse jurk. Amaryllis, las hij op het naamkaartje dat ze aan haar jurk probeerde vast te pinnen. Hij kruiste zijn vingers achter zijn rug en hoopte dat hij voor het einde van de avond aan haar tafeltje belandde.

Zijn gebeden werden verhoord maar hij had er wel een hoge prijs voor moeten betalen. Tussen twee porties scampi door had Chantal hem haar echtscheiding van naaldje tot draadje uitgelegd: hoe haar schurk van een ex een wandelend cliché werd toen hij haar bedroog met zijn jongere secretaresse en hoe zij er dan ook niet beter op had gevonden dan uit wraak aan te pappen met de tuinman. Zulke verhaallijnen vind je nu zelfs niet meer in D-films van onderbetaalde scenaristen, bedacht Jasper toen hij over Chantals schouder naar Amaryllis’ profiel staarde. Ze schoven door tegen de klok in, wat betekende dat hij dichter naar de bar verhuisde en niet dichter naar het raam. Miranda leek duidelijk veel van de avond te verwachten en deed suggestieve dingen met de olijf in haar Martini. Bij Rosanne viel het gesprek na twee minuten stil en moest hij ongewild terugdenken aan de sessies met patiënten wiens partner of ouder hen naar de praktijk gesleurd had zonder dat ze dat zelf eigenlijk wilden. Pijnlijk voor alle partijen. Hij probeerde zo’n vurige vraag uit de envelop te vissen om de speeddate te redden. Dat bleek zo ongeveer het slechtste wat hij kon doen want bij het horen van “Welke ex krijg je maar niet uit je hoofd en waarom?” liep zijn date huilend ‘Het Goede Leven’ uit. Jasper kon alleen maar verontschuldigend naar Linda kijken toen die de optelsom maakte en besloot achter Rosanne aan te gaan.

Anderhalf uur later keken de hemelsblauwe ogen van Amaryllis recht in de zijne.

“Hallo, ik ben Amaryllis. Heb je nog energie voor een laatste speeddate? Ik weet alvast niet meer waar mijn hoofd staat van al dat gebabbel, dus excuses op voorhand als ik onzin uitsla”, en ze sloot haar zin verontschuldigend af met iets tussen een glimlach en wat gegniffel.

“Dan slaan we toch gezellig samen onzin uit? Ik ben psycholoog en tijdens sommige dates had ik het gevoel dat we in mijn praktijk zaten. Dat ene blonde meisje aan de bar besloot na een uiteenzetting van tien minuten dat ze bindingsangst had en dat daarom al haar vorige relaties op de klippen waren gelopen. Ze vroeg zich af hoe ik daar mee zou omgaan, hypothetisch gezien.” Haar ogen lichtten op.

“Wat heb je daar op geantwoord?”

“Ik heb haar gecomplimenteerd voor haar zelfkennis en toen mochten we van Linda gelukkig doorschuiven. Ik denk niet dat ik haar op mijn shortlist ga zetten.”

“Linda, de organisatrice? Je kent haar?”

“Haar vriend Thibault, de chef, is mijn beste vriend. Mijn tinderdate-from-hell was eigenlijk de inspiratie voor deze hele avond. Dus al die foute verhalen die je hebt moeten aanhoren… Geef mij er maar de schuld van!”

“Ik heb ook al erge tinderdates meegemaakt maar de jouwe klinkt wel echt serieus. Kan je ’t vertellen in minder dan tien minuten?” Opnieuw keken die blauwe ogen recht in de zijne met authentieke interesse. Om één of andere reden vertelde hij haar niet de opgepoetste, met grapjes gelardeerde versie die hij aan collega’s en kennissen verteld had. Hij schotelde haar de echte versie van de feiten voor, die waar hij met armen en voeten gebonden zag hoe drie onverlaten zijn appartement ondersteboven haalden terwijl zijn crush lachend zat toe te kijken en af en toe instructies gaf. Hij vertelde hoe moeilijk hij het sindsdien vond om mensen te vertrouwen en toe te laten in zijn leven. Ze liet hem zijn verhaal doen en een aangename stilde daalde neer over hun tafeltje.

“Dat is inderdaad best heftig, zeker omdat er van de daders geen spoor is. Dat moet heel frustrerend zijn. Willen we de spanning even doorbreken? Ik heb nog geen vurig vraagje mogen beantwoorden. Kijk jij eens wat er in de envelop zit?”

Hoe kon hij haar dat weigeren? Hij schraapte zijn keel en las tot groot jolijt van zijn tafelgenote plechtig voor: “Je kan tijd en ruimte even bevriezen maar zelf nog steeds vrij rondlopen zonder dat iemand er ooit wat van merkt. Wat doe je?” Stiekem hoopte hij dat ze de tijd hier en nu zou stilzetten, maar dat was na tien minuten babbelen misschien wat veel gevraagd.

“Ha, die superkracht was deze week goed van pas gekomen. Ik had een hele nacht tevergeefs aan een maquette gewerkt en was op mijn bureau in slaap gevallen. De projectcoördinator – de onbeschofste bitch die je je kan indenken – legde uiteraard geen gram empathie aan de dag. Toen zij op kantoor aankwam en rotopmerkingen begon te spuien had ik de tijd gerust willen bevriezen om een glas water in haar veel te overdreven gemaquilleerd gezicht te gooien. Panda-ogen zouden haar tenminste wat sympathieker doen overkomen.” We barstten tegelijkertijd in lachen uit, maar een donkere wolk even plots over haar gezicht.

“Eigenlijk is dat gelogen. Ik zou veel liever iets anders doen, maar ik weet niet wat precies de gewenste impact zou hebben. Ik denk dat ik bewijsmateriaal zou verzamelen.”

Jasper probeert de situatie wat de ontzenuwen met een onhandig mopje. “Kan je mijn record verbreken? Van problemen uitleggen in minder dan tien minuten?” Er kan maar een flauw glimlachje af, maar hij ziet dat ze zijn poging apprecieert.

“Het begon met gekke kaartjes op mijn deurmat. Iemand wenste me een fijne dag of een fijn weekend maar tekende nooit zijn of haar naam. Je kan ons appartementsgebouw enkel binnen met een sleutel dus het moest iemand van mijn buren zijn. Daarna kwamen de bloemen en de cadeautjes. Dit keer stond er wel een telefoonnummer bij maar nog steeds geen naam. Het werd steeds persoonlijker; zo beschreef hij – ik vermoed dat het een man is – mijn outfit als ik naar mijn werk of een feestje vertrok. Uiteindelijk ging ik ermee naar de politie maar ze hebben geen enkel aanknopingspunt. Donderdagochtend lag er een hele scheldtirade op de mat. Wat voor een hautain trut ik wel niet was omdat ik geen gesprek met hem wilde aangaan. Dat ik zou rotten in de hel en meer van dat moois. Ik durfde niet terug naar huis dus eigenlijk kwam het nog goed uit dat ik een deadline moest halen.”

In reflex legde hij zijn hand op de hare. Ze liet hem begaan en haar vingers vonden de zijne in een stille overeenkomst. Hij wist niet of woorden nog iets aan dit moment zouden toevoegen en dus hield hij wijselijk zijn mond. Amaryllis en Jasper leken zo op te gaan in hun eigen wereldje, dat ze geen van beide onmiddellijk opkeken toen een man briesende de zaak binnenstormde.

“Mijn meisje, hij moet met zijn vuile poten van mijn meisje afblijven!” De geblokte man in een donkerblauwe overall greep naar het donkerrode kommetje waar Chantal zonet de allerlaatste scampi van de avond had geplukt en keilde het naar Jaspers hoofd. Ze ontwaakten uit hun trance van ontluikende verliefdheid toen het kommetje hen rakelings miste en tegen het raam in honderd stukken sprong. De wildeman gooide een tengere man uit zijn stoel en tegen de naburige tafels en baande zich door een wirwar van krukjes en planten een weg naar Amaryllis. Jasper zocht wanhopig naar iets om mee in het verweer te gaan terwijl zij hysterisch haar handtas doorzocht naar… pepperspray. Nog voor de stalker aan hun tafeltje stond, kreeg hij de volle laag van Amaryllis. Zij dook weg voor zijn verblinde uithaal maar Jasper was niet snel genoeg. Hij ging mee ten onder en probeerde recht te krabbelen in een jungle van tafel-en stoelpoten. In de hoek van het restaurant, geklemd tussen de muur en het raam, trok hij zich recht aan een bijzettafeltje. Zijn aanvaller had een stoel genomen en zwaaide uit volle kracht in zijn richting. Jasper dook opnieuw neer en werd overspoeld door een golf van glasscherven. Boven het getier en gehuil hoorde hij de stem van Thibault bevelen uitschreeuwen. Enkele doffe slagen later daalde een bevreemdende stilte over het restaurant neer. Een zichtbaar toegetakelde Linda zat men een kandelaar in de hand neer langs de kreunende hoop mens die haar restaurant bijna opnieuw tot een ruïnie had herleid. Thibault legde de grootste wok uit z’n keuken neer en omhelsde zijn vriendin. Ik bedacht me dat dit ongetwijfeld niet het soort team work was dat ze voor ogen hadden toen ze deze zaak openden. Amaryllis leek diep in gedachten verzonken. Ik peuterde de pepperspray uit haar hand en leidde haar naar buiten. Zonder woorden omhelsden ook wij elkaar als mensen met een gedeeld verleden.

“Ik ken hem”, fluisterde ze in mijn oor. Later op de avond zou ze ook aan de politie vertellen hoe Maarten, haar vroegere kotgenoot, altijd al een bizarre obsessie met haar had gehad. Linda en Thibault werden de helden van de avond en hun foto – waarbij ze allebei het wapen van hun keuze trots omhoog hielden – haalde de voorpagina’s van alle landelijke kranten. “Door het vuur voor hun klanten”, zou er eentje koppen. Een oneliner waar Linda zelf was opgekomen tijdens een interview met de reporter ter plaatse.

De kapotte tafels werden opgeruimd en in plaats van een diner werd beslist om de afterparty simpelweg te vervroegen. Voor het eerst in maanden lieten Amaryllis en Jasper hun zorgen achter zich en konden ze genieten zonder achterdochtig over hun schouder te kijken. De enkele verloren scherfjes kraakten onder hun schoenzolen terwijl ze een nieuw leven in dansten.

Advertenties

2 gedachtes over “[13] Scherven brengen geluk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s