Het jaar van het weerzien

Ik pretendeer niet dat ik 366 dagen accuraat zou kunnen samenvatten in één tekst. Doorheen het jaar heb ik niet na elke dag een typerend zinnetje neergepend. Ik blik terug zonder houvast en kijk ongetwijfeld over dingen terwijl ik aan andere meer gewicht toeken dan dat ze op het moment zelf leken te hebben. Zo werken herinneringen nu eenmaal.

Als ik de boel even in vogelvlucht beschouw, kan ik maar één ding concluderen. Dit was het jaar van het weerzien. Met anderen. Met mezelf.

Maar eerst met paniekaanvallen. Met hernieuwde moed zette ik in het begin van 2016 verder in een nieuwe vorm van therapie. Het bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Opnieuw.

Uiteindelijk volgden ze mij overal. In mijn appartement. In de stad. Op mijn werk. Door mijn werk. Toen ik me daar op een dag in de trappenhal verstopte in een poging mijn rusteloosheid weg te ademen en de paniekaanval voor te zijn, gaf ik voor het eerst toe dat die paniekstem misschien wel eens gelijk had. Ik moet hier weg. En ik ging weg.

Die beslissing brak mijn wereld open.

Enkele dagen later nam ik de trein naar Leuven, gaf ik mijn ontslag en ging ik een frietje eten op het Ladeuzeplein. Het verstikkend deken van de paniek was voor het eerst in maanden weg. Ik voelde de wereld weer en het was geweldig.

Je mag niet toegeven aan de angst. Dat zei mijn vroegere psycholoog toch. Maar dankzij er na maanden sukkelen en op-en-neer-geklungel toch een punt achter te zetten, kon ik eindelijk herstellen onder mijn eigen voorwaarden.

En die waren best leuk. Ik plaatste eindelijk de dingen die ik belangrijk vond terug centraal in mijn leven nadat de paniekaanvallen ze naar de uithoekjes geduwd hadden. Het was een leuk weerzien. Ik maakte mijn eigen gordijnen. Ik oefende een beetje op de piano. Ik kookte nieuwe dingen. Ik ontdekte nieuwe plaatsen. Ik zag mijn vrienden.

Het maakte niet uit hoe lang het geleden was. Een week, een maand, een jaar, bijna twee jaar, drie jaar, zelfs vijf jaar… Wanneer we elkaar op de afgesproken plaats zagen, volgde er steevast een omhelzing en een vloeiend gesprek dat de verleden en huidige tijd leek weg te vagen. Had ik ze gisteren echt niet nog eens gezien? Zelfs wanneer er tussendoor niet bijster veel was bijgepraat op sociale media, pikten we feilloos in op elkaars leven. Dat zegt veel over de vrienden en de vriendschappen.

Dat zegt dat je elkaar kan bellen in het holst van de nacht. Dat je samen door een stad kan zwerven en wel ziet waar je uitkomt. Dat je allebei even hard baalt als de openingsuren voor het Lam Gods al verstreken zijn. Dat je samen kan koken en kan gieren en kan genieten van een zelfgemaakte pizza. Dat je kan dansen op foute nummers van K3 terwijl de pannenkoeken mislukken. Dat het niet erg is als de pannenkoeken mislukken want dan ga je wel wok halen. Dat je samen een musical tot in de diepte ontleedt.Dat je hotel speelt wanneer een vriendin dat nodig heeft. Dat je samen op het gras gaat liggen tijdens een hittegolf. Dat je deur openstaat voor een goed gesprek of een goede film. Of allebei. Liefst allebei. Dat je begrepen wordt, zelfs wanneer je jezelf niet helemaal begrijpt. Dat je gesteund wordt, zelfs wanneer je denkt dat je die steun niet verdient. Dat je gelooft in de ander wanneer die bijna al het geloof in zichzelf is verloren.

Het is pas wanneer je terugblikt dat je merkt wat een mooie stijgende curve het afgelopen jaar geweest is. 2016: golvend omhoog in bijzonder leuk gezelschap. Laten we op hetzelfde elan verdergaan in 2017.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s